Το Πλοίο που Έσχισε τον Χρόνο

Η νύχτα στον Ειρηνικό Ωκεανό ήταν καθαρή, σχεδόν απόκοσμα ήσυχη. Το ατμόπλοιο Warrimoo έπλεε αποφασιστικά στα νερά, κουβαλώντας όχι μόνο το φορτίο του αλλά και τη μοίρα ενός μοναδικού κατορθώματος. Ήταν 31 Δεκεμβρίου 1899, η τελευταία νύχτα του 19ου αιώνα. Ο καπετάνιος, ένας άνθρωπος με βλέμμα κοφτερό σαν λεπίδι και όνομα που ταίριαζε στη φήμη του, Kapten Filips, στεκόταν στη γέφυρα του πλοίου.

Ένα τσιγάρο κρεμόταν χαλαρά στα χείλη του, αλλά η σκέψη του δεν ήταν χαλαρή. Ένα σχέδιο είχε αρχίσει να γεννιέται στο μυαλό του, ένα σχέδιο τόσο παράτολμο που ακόμη κι ο ίδιος χαμογελούσε με μια δόση αυταρέσκειας. Το Warrimoo δεν θα έμενε στην ιστορία απλώς σαν ένα ακόμα πλοίο που διέσχισε τον Ειρηνικό. Όχι. Αυτό το ατμόπλοιο θα σημάδευε τον χρόνο.

Ο καπετάνιος κάλεσε τους πλοηγούς του. «Είμαστε κοντά στον Ισημερινό και τη Γραμμή Αλλαγής Ημερομηνίας», είπε με φωνή σταθερή, που όμως άφηνε να φανεί η φλόγα της πρόκλησης. «Θέλω να αλλάξουμε πορεία και ταχύτητα. Θα το κάνουμε ακριβώς τα μεσάνυχτα. Θέλω η πλώρη να περάσει στο νότιο ημισφαίριο και στον νέο αιώνα, ενώ η πρύμνη θα μείνει στον βόρειο και στον παλιό. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;»

Οι άντρες του τον κοίταξαν απορημένοι. Το μυαλό τους δυσκολευόταν να συλλάβει την ιδέα, αλλά η πίστη τους στον καπετάνιο ήταν ακλόνητη.

Η ώρα περνούσε. Το πλοίο διόρθωνε την πορεία του με απόλυτη ακρίβεια, ενώ ο ωκεανός απλωνόταν γύρω του σαν ένας απέραντος, αόρατος χάρτης. Όλοι στο πλοίο κρατούσαν την ανάσα τους. Τα μεσάνυχτα πλησίαζαν.

Και τότε, το ρολόι χτύπησε δώδεκα.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1899, το πίσω μέρος του πλοίου στεκόταν ακίνητο στο παρελθόν, στη χειμωνιάτικη καρδιά του βόρειου ημισφαιρίου. Μα μπροστά, η πλώρη είχε περάσει ήδη στο νέο έτος, στο καλοκαίρι του νότιου ημισφαιρίου, στον 20ό αιώνα.

Οι ναύτες κοίταζαν αποσβολωμένοι. Ένα πλοίο που βρισκόταν ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές ημέρες. Σε δύο διαφορετικούς μήνες. Σε δύο διαφορετικά έτη. Σε δύο διαφορετικές εποχές. Και, πάνω απ’ όλα, σε δύο διαφορετικούς αιώνες.

Ο Kapten Filips στάθηκε αγέρωχος στη γέφυρα. «Κυρίες και κύριοι», είπε με τη βαθιά, βραχνή φωνή του, «το Warrimoo μόλις έγινε το πρώτο πλοίο που έσχισε τον χρόνο».

Η νύχτα έμεινε για πάντα ζωντανή στη μνήμη όσων την έζησαν. Κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει τη μοναδικότητα εκείνης της στιγμής, που θύμιζε πως, έστω για λίγο, ο άνθρωπος μπορεί να δαμάσει ακόμα και τις ίδιες τις διαστάσεις της ύπαρξής του: τη γεωγραφία, τον χρόνο, τον χώρο.

Κι έτσι, το Warrimoo δεν έγινε απλώς ένα ατμόπλοιο, αλλά ένας ζωντανός μύθος.