Ήταν μια παράξενη και σκοτεινή εμμονή που με κατέκλυσε, σχεδόν όπως τα ανήκουστα όνειρα που διηγούνται οι παλαιοί σοφοί. Από παιδί, ζούσα στη σκιά της μοναξιάς, κι εκείνη, σαν αρχαίο πλάσμα από άλλες διαστάσεις, ψιθύριζε στον νου μου ιστορίες, πλεγμένες με τον ιστό της απομόνωσης. Η ζωή, με την απεχθή της καθημερινότητα, με αποστρεφόταν, κι εγώ, για να αντισταθώ, έπλαθα τους δικούς μου κόσμους, τους απόκοσμους.
Η ανάγκη να γράψω γεννήθηκε όπως οι ασύλληπτοι φόβοι που εισβάλλουν στις ψυχές όσων αντικρίζουν τη φρικτή αλήθεια για την ύπαρξη. Δεν ήταν μια απλή επιθυμία—ήταν μία ανυπέρβλητη ανάγκη, σαν το αλύχτισμα των ανέμων πάνω από τις σπηλιές όπου κρύβονται ανείπωτα μυστικά. Εντός μου έκρυβα τη δύναμη να μετατρέψω την απελπισία σε λέξεις και να εξυψώσω την εσωτερική θλίψη σε κάτι που έμοιαζε με αιώνιο μνημείο.
Δεν έγραφα για την τέχνη—αλίμονο, ποτέ δεν τόλμησα να θεωρήσω τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Έγραφα από ανάγκη, για να ξεσκεπάσω τα ψέματα που συστρέφονται γύρω από την πραγματικότητα, όπως τα φίδια τυλίγονται γύρω από το θύμα τους. Ένα γεγονός, μια ανακάλυψη, μια αλήθεια θαμμένη κάτω από στρώματα καθημερινής πλάνης—αυτά με καλούσαν, όπως τα αρχαία κείμενα καλούν τον αμύητο να τα διαβάσει και να χάσει για πάντα την ησυχία του.
Ωστόσο, υπήρχε κάτι ακόμα—μια άυλη δύναμη, σχεδόν μεταφυσική, που διέκρινα σε κάθε λέξη που έγραφα. Ήταν η προσωπική μου άποψη, το αποτύπωμα της ψυχής μου που καθιστούσε το γραπτό μου μοναδικό. Όπως οι παραδόσεις των αρχαίων λαών δεν θα μπορούσαν ποτέ να γραφούν από άλλον, έτσι και το δικό μου έργο δεν θα υπήρχε χωρίς το ίδιο το “Εγώ” μου.
Και τώρα, όταν καθίζω στη σκιά του γραφείου μου, και το χέρι μου τρέμει—όχι από φόβο, αλλά από τη γνώση πως κάθε λέξη που θα αποτυπωθεί είναι μια γέφυρα προς το άγνωστο. Γράφω, γιατί ο κόσμος, γεμάτος ψεύδη και πλάνες, χρειάζεται μια “αλήθεια”. Κι αν η αλήθεια αυτή είναι παράξενη, ας είναι. Ο κόσμος μου είναι δικός μου, ένα καταφύγιο απέναντι σε μια καθημερινότητα που με απορρίπτει κι απορρίπτω. Και σε αυτόν τον κόσμο, οι ιστορίες δεν είναι απλώς λέξεις—είναι ζωντανοί οργανισμοί, που περιπλανώνται στο αιώνιο σκοτάδι, αναζητώντας τους λίγους εκείνους που θα τολμήσουν να κοιτάξουν μέσα τους.