Λένε πως όταν ο Θησέας ξεγέλασε τον θάνατο στον λαβύρινθο, δεν έτρεξε να γιορτάσει τη νίκη του. Δεν φώναξε, δεν ύψωσε το ξίφος του στον ουρανό. Αντί γι’ αυτό, στάθηκε μια στιγμή, πήρε μια βαθιά ανάσα, και ξεκίνησε να χορεύει. Εκεί, στη Δήλο, μπροστά στον Απόλλωνα, γεννήθηκε ο χορός του Γερανού.
Ο κύκλος σχηματίστηκε πρώτα διστακτικά, όπως τα βήματα που ψάχνουν την έξοδο από τον λαβύρινθο. Οι χορευτές άρχισαν να κινούνται, άλλοτε αργά και άλλοτε γρήγορα, μιμούμενοι τις στροφές, τα μπλεξίματα και τις απρόσμενες λύσεις του μίτου της Αριάδνης. Ο ήλιος της Δήλου, λαμπερός και παντοδύναμος, έπεφτε στις σκιές των σωμάτων τους, κάνοντάς τα να μοιάζουν με γιγάντιους γερανούς, που πετούν χαμηλά πάνω από τη θάλασσα.
Ο γερανός δεν είναι τυχαίο πουλί. Σύμβολο σοφίας, αρμονίας, και ελευθερίας, γίνεται η ψυχή του χορού αυτού. Τα βήματα των χορευτών θυμίζουν την κίνηση των φτερών του, μια διαρκή πάλη να ισορροπήσει, να ανέβει ψηλότερα, να ξεφύγει από τη γη. Έτσι και ο Θησέας, μέσα από τον Γερανικό χορό, αφηγείται το ταξίδι του.
Δεν είναι απλώς μια χορευτική παράσταση. Είναι μια ιστορία που εξελίσσεται στον ρυθμό της αρχαίας λύρας. Το κάθε βήμα, η κάθε στροφή, έχει το δικό της νόημα. Ένα ταξίδι μέσα από τον φόβο, τον θάνατο, και, τελικά, την λύτρωση. Ο κύκλος είναι η αρχή και το τέλος, ένας αέναος χορός που ενώνει θεούς και ανθρώπους, τον μύθο με την πραγματικότητα.
Και ο ήλιος της Δήλου συνεχίζει να παρακολουθεί. Εκεί, αιώνες τώρα, οι γερανοί και οι άνθρωποι χορεύουν τον χορό τους. Γιατί ο Γερανός δεν είναι μόνο χορός, είναι ανάμνηση της ελευθερίας, μια κίνηση προς τα άνω, μια υπόσχεση ότι όσο κι αν μπλέκονται τα μονοπάτια της ζωής, πάντα υπάρχει ένας μίτος που θα μας βγάλει στο φως.