Καλέ τι είναι αυτό το slop που μας τάιζετε, ρε ψηφιακοί μάγειρες; Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσείς μας πασάρετε πολτό από ρομποτικές ανοησίες και χαμηλής ποιότητας «περιεχόμενο»; Ακούς εκεί, τεχνητή νοημοσύνη που γράφει, ποστάρει, σχολιάζει, κάνει και τη μάνα σου περήφανη. Ε, όχι, βρε παιδιά. Όχι άλλο κάρβουνο!
Είπαν, λέει, να φέρουν στο Facebook μια Liv, «περήφανη μαύρη queer μαμά που λέει την αλήθεια». Και μπράβο στη Liv, αλλά Liv, honey, δεν υπάρχεις! Είσαι μια ηλεκτρονική μάσκα, μια φούσκα στον αέρα που λέει “είμαι αληθινή, πιστέψτε με!” και εμείς τρέχουμε σαν τα πρόβατα. Αλλά να μου πεις, πάντα τρέχαμε πίσω από τις φούσκες – τις οικονομικές, τις ιδεολογικές, τώρα και τις ψηφιακές.
Και η Meta, αυτή η αγαπημένη μας πολυεθνική μαμά, τι έκανε όταν είδε το χάλι της; Μήπως είπε “Παιδιά, να καθαρίσουμε λίγο τη φακή απ´ την πέτρα”; Όχι βέβαια! Είπε “Φέρτε κι άλλο slop, τα likes αυξάνονται”. Και φέρνει κι άλλους AI χαρακτήρες, να μας κάνουν παρέα. Τελικά, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε την τεχνητή νοημοσύνη, φοβόμαστε την τεχνητή ανοησία.
Ο Δρ. Κόρι Ντοκτορόου το είπε καλά: enshittification. Τι είναι αυτό; Είναι το μεγάλο πάρτι της κερδοφορίας, όπου οι πλατφόρμες γίνονται σκουπιδοτενεκέδες για να μαζέψουν φράγκα. Και το slop είναι το μενού της ημέρας. Τρώμε, ρουφάμε, ποστάρουμε, σχολιάζουμε, και μετά ρωτάμε: “Μα γιατί δεν υπάρχει πια περιεχόμενο αξίας στο διαδίκτυο;”
Αγαπητέ αναγνώστη, δεν υπάρχει γιατί το κάψαμε μόνοι μας. Το ξεφτιλίσαμε. Από το να διαβάζουμε άρθρα, πήγαμε στις αναρτήσεις. Από τις αναρτήσεις, πήγαμε στα memes. Και τώρα από τα memes, πήγαμε στο slop. Μια επανάσταση από σκουπίδια, για σκουπίδια, από σκουπίδια.
Μήπως ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε; Μήπως να πούμε «όχι άλλο slop»; Ή μήπως να κατεβάσουμε κατευθείαν τον διακόπτη και να πάμε για κανένα τσίπουρο με φίλους;
Γ. Σεραφείμ