Το Τραπέζι με τις Σκιές

Στην πολιτική, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που αποφασίζουν και αυτοί που νομίζουν ότι αποφασίζουν. Αν είστε από τους δεύτερους, μην ανησυχείτε—έχετε παρέα. Μαζί σας βρίσκονται κάτι τύποι με κοστούμια που ακούνε στα ονόματα Μακρόν, Σολτς, Στάρμερ και, φυσικά, ο δικός μας Αλεξοκούλης. Αυτοί οι κύριοι, όπως κάθε καλός υπάλληλος, περιμένουν τις εντολές τους από το πραγματικό αφεντικό, το οποίο δεν θα δείτε ποτέ να κατεβαίνει σε εκλογές.

Ας περάσουμε, όμως, στα σημαντικά: Ένα κράτος συγκρούεται με ένα άλλο. Στα χαρτιά, αυτό λέγεται «πόλεμος». Στην πραγματικότητα, είναι κάτι πιο σύνθετο. Ένα γεωπολιτικό καραγκιοζιλίκι όπου το σενάριο έχει γραφτεί δεκαετίες πριν. Και εκεί που οι Ευρωπαίοι κάνουν ό,τι μπορούν για να πυροβολούν τα πόδια τους (και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να τα τρώνε κιόλας), εμφανίζεται ο Ντόναλντ Τραμπ και προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι, αν συνεχίσουν έτσι, δεν θα μείνει ούτε τραπέζι για να κάτσουν.

Ο Ζελένσκι και το Ντύσιμο

Υπάρχει ένας κανόνας στο πως ντύνεσαι όταν πας να δεις κάποιον. Αν είσαι μπροστά σε κάποιον που σε πληρώνει, φοράς κουστούμι. Αν είσαι μπροστά σε κάποιον που του δίνεις αναφορά, φοράς τη στολή σου. Και αν είσαι μπροστά σε κάποιον που φοβάσαι, φοράς το καλύτερό σου χαμόγελο. Δείτε τον Ζελένσκι, δεν χρειάζεται να μιλήσει!

Οι Γκλομπαλιστές και η Επιστροφή του Μονρόε

Αν νομίζετε ότι η παγκοσμιοποίηση ήταν μια αυθόρμητη διαδικασία, κάνετε λάθος. Ήταν ένα όραμα ανθρώπων που ήθελαν να φτιάξουν έναν κόσμο όπου όλοι θα είμαστε ενοικιαστές και αυτοί οι ιδιοκτήτες. Κι εκεί που όλα πήγαιναν ρολόι, ο Πούτιν αποφάσισε ότι η Ρωσία δεν θα ξαναγίνει αποικία. Και εκεί που τα σχέδιά τους έδειχναν ασταμάτητα, ο Τραμπ έρχεται να θυμίσει το Δόγμα Μονρόε: «Κύριοι, κάθε υπερδύναμη στη γειτονιά της».

Αν κάτι τέτοιο ισχύσει, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι ο κόσμος δεν ανήκει σε διοικητικά συμβούλια, αλλά σε έθνη. Κάτι που κάνει ορισμένους να ιδρώνουν. Και όταν ιδρώνουν, κάνουν λάθη.

Η Ευρώπη, το Μόρφωμα και η Παρακμή

Το πρόβλημα με τους Ευρωπαίους ηγέτες είναι ότι μπερδεύουν τη στρατηγική με τη γραφειοκρατία. Θέλουν να είναι ισχυροί χωρίς να είναι ανεξάρτητοι, να επηρεάζουν τις εξελίξεις χωρίς να έχουν δικιά τους άποψη. Το αποτέλεσμα; Ένας ημιθανής γίγαντας που βαδίζει προς την αυτοκαταστροφή του.

Και μετά αναρωτιούνται γιατί ο Τραμπ τους φέρεται σαν να είναι υπάλληλοι του μήνα σε αλυσίδα fast food.