Κακοτοπιές
Υπάρχει μια παλιά λαϊκή παροιμία που λέει ότι τρία πράγματα καλό είναι να αποφεύγεις: την μαστούρα, την φιγούρα και την καψούρα. Τα δύο πρώτα μπορείς ίσως να τα ελέγξεις. Το τρίτο… σχεδόν ποτέ.
Γιατί η καψούρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ επιλογή. Είναι κάτι που απλώς σου συμβαίνει.
Τι είναι τελικά η καψούρα;
Είναι ο έρωτας που ζεις; Είναι ο έρωτας που συνεχίζει να ζει μέσα σου όταν ο άλλος έχει ήδη φύγει; Η καψούρα έχει έναν περίεργο τρόπο να επιβιώνει. Δεν μένει μόνο σε έναν άνθρωπο. Κρύβεται σε μικρές λεπτομέρειες: σ´ ένα παγκάκι, σ´ ένα πάρκο το σούρουπο, στις θέσεις ενός αυτοκινήτου, σ´ ένα τραγούδι που παίζει τυχαία στο ραδιόφωνο, στον γεμάτο αστέρια αυγουστιάτικο ουρανό που κάποτε φώτιζε αγκαλιές που έμοιαζαν αιώνιες.
Ξαφνικά έρχεται η σκέψη: «Χωρίς εσένα.»
Δύο λέξεις που καταφέρνουν να χωρέσουν μέσα τους μια ολόκληρη ιστορία.
Γιατί ξέρεις ότι κάπου εκεί έξω συνεχίζει τη ζωή της. Περπατά στους ίδιους δρόμους, κοιτά τον ίδιο ουρανό. Μόνο που εσύ δεν είσαι πια μέσα σε αυτή την εικόνα.
Γίνεται βασανιστήριο.
Προσπαθείς να κρατήσεις τα μικρά πράγματα: τη μυρωδιά από το δέρμα της, μια λέξη, ένα βλέμμα, την περπατισιά της, τον τρόπο που χαμογελούσε.
Αναρωτιέσαι πότε θα σταματήσεις να κοιτάς το κινητό μήπως εμφανιστεί εκείνο Το Μήνυμα κι ακόμη περισσότερο, πότε θα σταματήσεις να θέλεις να στείλεις εσύ Το Μήνυμα… Κάπου ανάμεσα στις γκρίζες μέρες που περνούν, συμβαίνει κάτι παράξενο.
Καταλαβαίνεις.
Καταλαβαίνεις ότι υπήρξαν στιγμές που έμοιαζαν με πυροτεχνήματα στο τέλος μιας γιορτής. Εκτυφλωτικά, θορυβώδη, μαγικά. Αλλά ξέρεις, μετά από αυτά η γιορτή τελειώνει. Τότε η καψούρα αλλάζει μορφή. Δεν εξαφανίζεται, καταλαγιάζει. Γίνεται κάτι πιο ώριμο. Πιο καθαρό.
Γίνεται αγάπη.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο τίμια σκέψη που μπορεί να κάνει κάποιος για έναν παλιό έρωτα: «Να είναι χαρούμενη.» Μου χάρισε όνειρα σε τόπους της ψυχής που είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν. Ευλογία!
«Να είναι καλά.»
Μήπως τελικά η καψούρα δεν είναι ο έρωτας που χάθηκε αλλά ο έρωτας που μας άλλαξε;