Τι ειρωνεία, φίλες και φίλοι! Μια αστυνομικός, που κάποτε βραβεύτηκε ως “αστυνομικός της χρονιάς”, βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στο… σίριαλ “Προστάτες χωρίς σύνορα”. Όχι, δεν πρόκειται για κάποια διεθνή ανθρωπιστική οργάνωση, αλλά για ένα κύκλωμα προστασίας που εξασφάλιζε την “ομαλή λειτουργία” οίκων ανοχής και παράνομων λεσχών. Ποιος είπε ότι η φαντασία των Ελλήνων εξαντλείται στις κωμωδίες;
Η 37χρονη αστυνομικός, λοιπόν, έγινε το “πολυεργαλείο” του κυκλώματος: προειδοποιούσε για ελέγχους, “κάλυπτε” συναδέλφους της και, γιατί όχι, έβαζε τη στολή της για να θυμίσει στους γύρω ότι η εξουσία θέλει κότσια – ή, στην προκειμένη περίπτωση, θράσος.
Η υπόθεση θυμίζει την παλιά ελληνική ταινία, όπου ο “καλός αστυνόμος” προσπαθεί να βρει άκρη σε ένα μπλεγμένο σύστημα. Εδώ, όμως, δεν υπάρχει happy end – μόνο τα ευρήματα: χρήματα, όπλα, σφαίρες και, φυσικά, μαχαίρια. Ακόμη και ο Καραγκιόζης θα έμενε άφωνος.
Η μεγάλη ειρωνεία; Μιλάμε για ανθρώπους που θεωρητικά έχουν ορκιστεί να υπηρετούν το νόμο και την τάξη. Αντ’ αυτού, οργανώνουν τη δική τους “τάξη”, εκεί όπου η δικαιοσύνη μετριέται σε χαρτονομίσματα και ο νόμος είναι τόσο ελαστικός, όσο και το νούμερο του ταμείου τους.
Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, την κλασική ελληνική αντιμετώπιση: “Έλα μωρέ, παντού υπάρχει διαφθορά”. Λες και η αδιαφορία είναι το σωστό φάρμακο για έναν ασθενή που πεθαίνει. Το πρόβλημα δεν είναι ότι συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, αλλά ότι τα έχουμε αποδεχτεί ως κανονικότητα.
Το σημαντικό είναι να δούμε τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Θα ακολουθήσει πραγματική δικαιοσύνη ή το θέμα θα ξεχαστεί μόλις προκύψει το επόμενο σκάνδαλο; Γιατί, μεταξύ μας, η ελληνική επικαιρότητα είναι σαν το Netflix: μόλις τελειώσει η μία σεζόν, ξεκινάει η επόμενη.
Και κάπου εδώ, φίλοι μου, επιστρέφουμε στη μαύρη ελληνική πραγματικότητα. Όταν οι φύλακες γίνονται δράστες, ποιος προστατεύει εμάς; Και όταν το κράτος μοιάζει να λειτουργεί ως “τσογλάν μπαξές”, τι ελπίδα έχουμε για μια σοβαρή αλλαγή;
Ίσως, η μόνη λύση να είναι να φτιάξουμε κι εμείς το δικό μας κύκλωμα προστασίας. Όχι, όμως, για τους οίκους ανοχής. Αλλά για την αξιοπρέπειά μας.
Γ. Σεραφείμ